Zdaje mi się, że zamknięto mnie w małym szklanym pudełku bez powietrza. Widze wszystko dookoła ale nie mogę nic zrobić. Nie mam wpływu na na śmierć za szybą, nie czuję zapachu parzonej kawy, nie kaleczę dłoni o potłuczone szkło. Nie czuję nic. Przyglądając się biernie życiu w okół mnie szukam wyjścia ze szklanego domu, w którym jestem. Z każdym krokiem duszę się coraz bardziej. I chociaż mój dom jest prześlicznym sześcianem gdzie promienie słońca odbijają się od szkła tworząc jaskrawą poświatę, ja pragnę tylko znaleźć wyjście. Krzyczę błagając o pomoc ale nikt nie słyszy moich próśb. Wszyscy zachywcają się małym szklanym domkiem i calineczką, która w nim mieszka.
Nikt nie słyszy wołania.
Coś puka w małe szklane okienko. Biegnę w nadzieji, że ktoś mnie usłyszał. To tylko wiatr snuje pożegnalną melodię. I kiedy ucicha, wydaję ostatni oddech. W małym szklanym domku.